ลองดูวรรณกรรมเพื่อชีวิตเรื่องอารยธรรมที่ปลายตรอก 12 อันว่าด้วยเรื่องคนลาวนาม ถุ่น เป้าน้อย กับนางเที่ยงและลูกสาวชื่ออรดี (อีดี) ในชานเมืองหลวงดูบ้างปะไร!

ถุ่น เป้าน้อย ใช้เวลาตอนสองทุ่มของคืนนั้นนั่งด่าเมียของเขาเป็นเวลาประมาณสองชั่วโมง แล้วก็ต่อด้วยการบ่นซ้ำซากและพึมพำ ขุดคุ้ยเรื่องเก่าและเรื่องใหม่ขึ้นมาต่ออีกประมาณชั่วโมงเศษก็ยังไม่มีท่าว่าจะหยุดและไม่มีกำหนดจะหยุดลงในตอนใด

ยิ่งด่าและยิ่งพูด ถุ่น เป้าน้อย ก็ยิ่งรู้สึกตัวว่าเหมือนคนที่กำลังลงไปลอยคออยู่ในกระทะน้ำร้อนของนรก เขาเร่าร้อน ขัดเคืองและเจ็บปวดไปหมด

ประเด็นสำคัญที่สุดที่เขาหยิบยกขึ้นมาด่าวนไปเวียนมาก็คือ การที่นางเที่ยง เป้าน้อยเมียของเขาได้ปล่อยให้ อรดี เป้าน้อย ลูกสาววัยสิบหกของเขานอนอยู่ในห้องโดยไม่ทำมาหากินอะไรมาเป็นเวลาสองสามวันมาแล้ว เป็นความระยำต่ำช้าที่สุดของทั้งแม่และทั้งลูก

เขาโกรธขึ้นมาอย่างหนักเมื่อนางเที่ยงบอกเขาว่า “มันไม่สบาย”

ถุ่น เป้าน้อย ถือว่าเป็นคำแก้ตัวที่ไม่สามารถจะรับฟังได้ เขาเริ่มตลุยด้วยเสียงและท่าทางอันแสนแสบว่า “มึงมีสิทธิ์อะไรจะมาไม่สบาย คนอย่างมึงอย่างกูหรืออย่างอีดี หน้าที่ของมึงต้องทำมาหาแดก กะอีเป็นไข้หวัดเจ็บเนื้อเจ็บตัวนิดหน่อย มึงจะมาอ้างเอาว่าเป็นความไม่สบายไม่ได้ มึงจะว่าไม่สบายได้ก็ต่อเมื่อมึงขาขาด แขนขาดหรือคอขาดเท่านั้น อย่าเสือกพูด”

นางเที่ยงไม่เถียง เช่นเดียวกับหล่อนไม่แก้ไขหรือสำทับลูกสาวที่นอนซมอยู่ให้ตื่นขึ้นมายิ่งเพิ่มโทสะให้ ถุ่น เป้าน้อย หนักยิ่งขึ้น เขาจะตะโกนออกมาอีกว่า “ถ้ามึงยังไม่มีจะแดก มึงยังเป็นคนจน มึงจะอ้างว่าไม่สบายไม่ได้” ไม่มีเสียงตอบอีกเช่นเคย เขาก็พล่ามต่อไปอีกสักพัก พักสุดท้ายนั้นเขาเงียบ

เป็นการเงียบชนิดเป่าสาก คือไม่ได้ยินทั้งเสียงเป่าและเสียงลมวิ่งเข้าไปในรูของสากเพราะสากไม่มีรู

ที่เขาเงียบชนิดนั้นเพราะนางเที่ยงของเขาตะโกนออกมาบ้างว่า “หยุดทีเถอะอ้ายหงอกนี่เดี๋ยวกูถีบ” หล่อนชี้ให้เห็นในประโยคต่อมาว่า ที่ตัดอกตัดใจบอกว่าจะต้องถีบนั้นก็เพราะว่า “อีอรดีมันไม่ใช่สบายอย่างมึงเข้าใจ แต่มันไม่สบายเพราะมันถูกฉุดไปข่มขืน”



In fact, heaven and hell are also available on earth.
สวรรค์อยู่ในอก นรกอยู่ในใจ



ที่มา…เอกสารที่ รศ.สมัย ยอดอินทร์ แจกให้ในคาบ Geometry

สุดท้ายยังไง คนทำงาน ก็โดนด่า ทั้งขึ้น ทั้งล่อง